Nie patrz tam, kędy chmur się kłębią rojowiska, patrz na nas - szafirowy, każdy z nas upada! Nie ma takiego śniegu, który mógłby naszą dumną, cudowną barwę spłukać albo zmienić; może nas zdusić w ziemi, może nas wyplenić, lecz żadne moce blasków naszych nie przygaszą! Będziemy tam pod śniegiem, zmięte, zawalone, Kazimierz Przerwa-Tetmajer. O kwiatku, kwiatku mały, jakże zazdroszczę ci spokoju. coś w tobie jest ze skaly, coś w tobie jest ze zdroju, coś ze zwierzęcia w lesie, coś z gwiazdy, błyszczącej z daleka, coś z blasku, który mgła niesie, coś z iskier, gdy kuźnię wiatr chłoszcze, Melodia mgieł nocnych - impresjonizm. W wierszu „Melodia mgieł nocnych” Przerwa-Tetmajer posłużył się techniką impresjonistyczną, by oddać ulotne wrażenie, jakie wywołuje ruch mgieł nad Czarnym Stawem Gąsienicowym. Technika ta w przypadku tego utworu polega na personifikacji mgieł, oddaniu ich ruchu i zmienności oraz na Nie występują w niej żadne emocje, zarówno te pozytywne, jak i negatywne. Pojęcie pochodzi z buddyzmu i hinduizmu, w których jest dość podobnie interpretowana. Kazimierz Przerwa-Tetmajer rozpropagował nirwanę wśród innych poetów młodopolskich, pragnących osiągnąć jej stan jako antidotum na gnębiący ich ból istnienia. i ciszy pełna, nie wiem, skąd idąca, bo nigdzie światła nie widać krynicy; przestrzeń bez żadnych dla oczu zakreśleń, blask większy niźli promienienie słońca, lecz nie rażący jaskrawo źrenicy. I głusza kotlin, i jakby harmonii leśnej podżwięki, i wielka niezmienna spokojność jezior widnych w oddaleniach - - Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Nie wiem, kto jesteś - - ledwo kilka razy widziałem ciebie - - za każdym widzeniem pierś ma się dziwnym podnosi wzruszeniem. serce szalonym poczyna bić tętnem. a usta moje palą te wyrazy. które bym tylko w omdleniu namiętnem. patrząc ci w oczy, wymówił westchnieniem. Rozkosz i boleść czuję, gdy cię Pozdrowienie. Autor: Kazimierz Przerwa-Tetmajer. interpretacja. Spo­nad wi­śla­nych leci fal. wio­sen­ny, chłod­ny wiatr, leci ku mo­jej zie­mi w dal, ku śnież­nym szczy­tom Tatr. Wi­chrze! Nad wzgó­rza, pola nieś. Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Galeria. 12 lutego minęła 150 rocznica urodzin Kazimierza Przerwy-Tetmajera, jednego z najwybitniejszych i najpopularniejszych poetów Młodej Polski. Urodził się na Podhalu, w Ludźmierzu. Zmarł w Warszawie 75 lat temu, 18 stycznia 1940. Pochowany został zgodnie z życzeniem w grobie syna na Starych Powązkach. I nieczując przechodzi zwolna w nieistnienie. Tekst jest własnością publiczną ( public domain ). Szczegóły licencji na stronie autora: Kazimierz Przerwa-Tetmajer . Za taką rozmową. tęskniłem lata Każde twoje słowo. słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze -. mów do mnie jeszcze Mów do mnie jeszcze ludzie nas nie słyszą. Słowa twe dziwnie poją i kołyszą, Jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -. Mów do mnie jeszcze d5Pp. Nie wierzę w nic... Autor:Kazimierz Przerwa-Tetmajer Wyd. w latach:2012 - 2022 ISBN:978-83-270-4190-6, 978-83-285-4148-1 Autotagi:dokumenty elektronicznedruke-booki Więcej informacji... Nie wierzę w nic... Nie wierzę w nic, nie pragnę niczego na świecie, Wstręt mam do wszystkich czynów, drwię z wszelkich zapałów: Posągi moich marzeń strącam z piedestałów I zdruzgotane rzucam w niepamięci śmiecie... A wprzód je depcę z żalu tak dzikim szaleństwem, Jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmur Afrodytę, Widząc trud swój daremnym, marmury rozbite Depce, plącząc krzyk bólu z śmiechem i przekleństwem. [...]Kazimierz Przerwa-Tetmajer Ur. 12 lutego 1865 w Ludźmierzu Zm. 18 stycznia 1940 w Warszawie Najważniejsze dzieła: Na Skalnym Podhalu (1910), Legenda Tatr (1912); wiersze: Eviva l'arte; Hymn do Nirwany; Koniec wieku XIX; Prometeusz; Lubię, kiedy kobieta; Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej; Pieśń o Jaśku zbójniku; List Hanusi. Poeta, jeden z czołowych przedstawicieli polskiego modernizmu (Młodej Polski); spośród jego obfitej twórczości poetyckiej najistotniejsze dla historii literatury pozostają wiersze z drugiej (1894), trzeciej (1898) i czwartej (1900) serii Poezji, oddające ducha dziewiętnastowiecznego dekadentyzmu, pesymizmu egzystencjalnego, a także fascynacji myślą Schopenhauera i Nietzschego oraz mitologią i filozofią indyjską, które właściwe było pokoleniu Tetmajera, szczególnie młodopolskiej bohemie. Tetmajer zasłynął ponadto jako autor śmiałych erotyków, a także piewca górskiej przyrody Tatr i popularyzator folkloru podhalańskiego; pisał również dramaty (Zawisza Czarny, Rewolucja, Judasz), nowele i powieści (Ksiądz Piotr; Na Skalnym Podhalu; Legenda Tatr; Z wielkiego domu; Panna Mery). Był przyrodnim bratem Włodzimierza Tetmajera, stanowił prototyp postaci Poety z Wesela Wyspiańskiego. Jego ojciec, Adolf Tetmajer, brał udział w powstaniu listopadowym i styczniowym; matka, Julia Grabowska, należała do tzw. koła entuzjastek, literatek skupionych wokół Narcyzy Żmichowskiej. Podczas studiów na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1884-1886) zaprzyjaźnił się z Lucjanem Rydlem, Stanisławem Estreicherem i Ferdynandem Hoesickiem. Zajmował się twórczością poetycką i pracą dziennikarską w "Kurierze Polskim" (współredaktor 1989--93), "Tygodniku Ilustrowanym", "Kurierze Warszawskim" i krakowskim "Czasie". Przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza Adama Krasińskiego (wnuka Zygmunta, zajmującego się wydawaniem spuścizny autora Nie-Boskiej komedii) i w tej roli przebywał w Heidelbergu (1895). W czasie I wojny światowej był związany z legionami Piłsudskiego (redagował pismo "Praca Narodowa"); po wojnie wdał się w spór polsko-czechosłowacki o linię graniczną w Tatrach, był organizatorem Komitetu Obrony Spisza, Orawy i Podhala oraz prezesem Komitetu Obrony Kresów Południowych. W 1921 został prezesem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich, a w 1934 członkiem honorowym Polskiej Akademii Literatury. Drugą połowę życia poety naznaczyła choroba. Powikłania wywołane kiłą doprowadziły najpierw do zaburzeń psychicznych (które ujawniły się już podczas obchodów 25-lecia jego twórczości w 1912 r.), a w późniejszym czasie do utraty wzroku. Pod koniec życia Tetmajer egzystował dzięki ofiarności społecznej, umożliwiono mu mieszkanie w Hotelu Europejskim w Warszawie, skąd został eksmitowany w styczniu 1940 r. przez okupacyjne władze niemieckie. Zmarł w Szpitalu Dzieciątka Jezus z powodu nowotworu przysadki mózgowej oraz niewydolności krążenia. Jest pochowany na Cmentarzu Zasłużonych w Zakopanem; na warszawskich Powązkach znajduje się jego symboliczny grób. Przeczytaj artykuł o autorze w Wikipedii Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami. (...) Więcej... Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła. Autor:Kazimierz Przerwa-Tetmajer Wydawcy:Legimi (2022) Nowoczesna Polska (2022) Wolne Lektury (2014) NASBI (2014) ebookpoint BIBLIO (2014) IBUK Libra (2012) Imprint sp. z o. o (2012) ISBN:978-83-270-4190-6 978-83-285-4148-1 Autotagi:dokumenty elektroniczne druk e-booki literatura zasoby elektroniczne Powyżej zostały przedstawione dane zebrane automatycznie z treści 6 rekordów bibliograficznych, pochodzącychz bibliotek lub od wydawców. Nie należy ich traktować jako opisu jednego konkretnego wydania lub przedmiotu. Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał. Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Dotacje na innowacje - Inwestujemy w Waszą przyszłość Uprzejmie informujemy, że nasz portal zapisuje dane w pamięci Państwa przeglądarki internetowej, przy pomocy tzw. plików cookies i pokrewnych technologii. Więcej informacji o zbieranych danych znajdą Państwo w Polityce prywatności. W każdym momencie istnieje możliwość zablokowania lub usunięcia tych danych poprzez odpowiednie funkcje przeglądarki internetowej. Kazimierz Przerwa-Tetmajer – polski poeta, nowelista, powieściopisarz, przedstawiciel Młodej Polski, brat przyrodni malarza Włodzimierza Tetmajera. Urodził się 12 lutego 1865 roku w Ludźmierzu. Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie przeniósł się w 1883 z rodziną. W latach 1884–1886 studiował na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zadebiutował w 1886 roku poematem prozą Illa. Jest jednak prawdopodobne, że jego faktycznym debiutem była nowela pt. Rekrut (tekst zaginął). W roku 1888 Tetmajer zdobył nagrodę literacką za wiersz ku czci Mickiewicza, a rok później za wiersz ku czci Kraszewskiego. W latach 1888–1893 podjął współpracę z pismami Tygodnik Ilustrowany, Kurier Warszawski i krakowskim Czasem. Wydał osiem serii Poezji, z których najwartościowsze to druga (1894), trzecia (1898) i czwarta (1900). Nastrojowa poezja Tetmajera odpowiadała dekadentom i bohemie młodopolskiej. Mieszkając w młodości w Ludźmierzu, poznał dobrze Podhale, Spisz, Liptów i Tatry. W latach 1881–1891 odbył wiele wycieczek w Tatry z bratem, Franciszkiem Henrykiem Nowickim, Karolem Podkańskim, Michałem Kirkorem, Klimkiem Bachledą, Tadeuszem (Boyem) Żeleńskim, Januszem Chmielowskim, Jerzym Żuławskim. W 1892 roku brał udział w pierwszym wejściu na Staroleśny Szczyt. Po roku 1896, z powodu problemów ze zdrowiem, nie zdobywał już szczytów Tatr, ale za to wędrował po dolinach tatrzańskich, a także po Podhalu. W roku 1902 taternicy nadali nazwę Przełęcz Tetmajera (Tetmajerscharte, Tetmajer-horhos, potem także Tetmajerovo sedlo) przełęczy między Gerlachem a Zadnim Gerlachem, a Towarzystwo Tatrzańskie nadało mu honorowe członkostwo. Zafascynowany góralskim folklorem napisał cykl opowieści Na skalnym Podhalu, ponadto epopeję tatrzańską Legenda Tatr, składającą się z dwóch części: Maryna z Hrubego i Janosik Nędza Litmanowski. W 1896 przebywał w Heidelbergu, pełniąc funkcję osobistego sekretarza Adama Krasińskiego. Podróżował po Włoszech, Szwajcarii, Francji i Niemczech. Po I wojnie światowej mieszkał w Krakowie, Zakopanem, wreszcie osiadł na stałe w stolicy. W latach 1918–1919 interesował się sporem polsko-czechosłowackim o granicę w Tatrach i na Podtatrzu, brał udział w przygotowaniach do plebiscytu na Spiszu i Orawie; napisał na ten temat broszurę pt. O Spisz, Orawę i Podhale (1919). Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich (1921), w 1928 r. przyznano mu nagrodę literacką miasta Warszawy a w 1934 został członkiem honorowym Polskiej Akademii Literatury. W roku 1931 obchodzono uroczyście czterdziestopięciolecie jego twórczości. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia (utrata wzroku i nasilająca się choroba umysłowa, będąca efektem kiły) musiał wycofać się z życia społecznego i twórczości literackiej. Miał zapewniony byt dzięki ofiarności społecznej. W styczniu 1940 roku został przetransportowany z Hotelu Europejskiego do Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie, gdzie po kilku dniach zmarł (18 stycznia). Przyczyną zgonu (jak wykazała sekcja) był nowotwór przysadki mózgowej oraz niedokrwistość i niewydolność krążenia. Pochowano go wtedy zgodnie z jego życzeniem w grobie syna na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Obecnie spoczywa na zakopiańskim Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku. Był przyrodnim, młodszym bratem Włodzimierza Tetmajera, a przez matkę, Julię z Grabowskich, kuzynem Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Mimo że kilkakrotnie był zaręczony ( z Laurą Rakowską, z myślą o której napisał wiersz A kiedy będziesz moją żoną), nigdy się nie ożenił. Ze związku z nieznaną z nazwiska aktorką miał nieślubnego syna Kazimierza Stanisława, do którego przez kilka lat, do roku 1906, nie przyznawał się. Później zaczął starać się o rozwój talentów syna, ten jednak, popadłszy w alkoholizm i zaraziwszy się chorobą weneryczną, w wieku 33 lat popełnił samobójstwo. Tetmajer miał kilkuletni romans z góralką Marią Palider, która była pierwowzorem Maryny z Hrubego z Legendy Tatr. Napisał dla niej wiersz Kocham Cię za to, że Cię kochać muszę. Wiersze Kazimierza Przerwy-Tetmajera były wielokrotnie opracowywane muzycznie przez Mieczysława Karłowicza, Władysława Żeleńskiego i Karola Szymanowskiego. W 1922 r. zespół i instytucja teatralna Reduta wystawiła Judasza Kazimierza Przerwy-Tetmajera ze Stefanem Jaraczem w roli tytułowej. W 1928 r. Władysław Lenczewski nakręcił film Romans panny Opolskiej na podstawie powieści Kaimierza Przerwy-Tetmajera. W latach sześćdziesiątych XX w. Tadeusz Różewicz napisał wiersz Kazimierz Przerwa-Tetmajer. W 1983 Jacek Koprowicz nakręcił kontrowersyjny film biograficzny o Tetmajerze pt. Przeznaczenie. W 1984 r. Wanda Kwietniewska z zespołu Wanda i Banda nagrała piosenkę Ulica Tetmajera (muz. W. Kwietniewska, M. Raduli, J. Krzaklewski, sł. J. Cygan). W 1994 r. na ekrany kin weszła Legenda Tatr w reż. Wojciecha Solarza, oparta głównie na opowiadaniach z cyklu Na Skalnym Podhalu. Wiersz Grób poety autorstwa Kazimierza Przerwy – Tetmajera przeczytasz TUTAJ. Lubię, kiedy kobieta… Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała bledniei wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie. Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,gdy krótkim, urywanym oddycha oddechemi oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem. I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabraniaprzyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądaniazwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia. Lubię to – i tę chwilę lubię, gdy koło mniewyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,a myśl moja już od niej wybiega skrzydlataw nieskończone przestrzenie nieziemskiego świata. Nie wierzę w nic… Nie wierzę w nic, nie pragnę niczego na świecie,Wstręt mam do wszystkich czynów, drwię z wszelkich zapałów:Posągi moich marzeń strącam z piedestałówI zdruzgotane rzucam w niepamięci śmiecie. A wprzód je depcę z żalu tak dzikiem szaleństwem,Jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmur Afrodytę,Widząc trud swój daremnym, marmury rozbiteDepce, plącząc krzyk bólu z śmiechem i przekleństwem. I jedna mi już tylko wiara pozostała:Że konieczność jest wszystkiem, wola ludzka niczem —I jedno mi już tylko zostało pragnienie Nirwany, w której istność pogrąża się całaW bezwładności, w omdleniu sennem, tajemniczem,I nieczując przechodzi zwolna w nieistnienie. Źródło: Liceum PolskiMatematykaChemiaFizykaInformatykaAngielskiNiemieckiFrancuskiGeografiaBiologiaHistoriaWOSWOKPOReligiaMuzykaPlastyka Gimnazjum PolskiMatematykaChemiaFizykaAngielskiNiemieckiHistoriaBiologiaGeografiaWOSMuzykaPlastykaReligiaZAMÓW PRACE Analiza wiersza "Nie wierz w nic"- Kazimierz Przerwa-Tetmajer Autorem wiersza Nie wierzę w nic jest młodopolski poeta, nowelista, powieściopisarz i dramaturg Kazimierz Przerwa –Tetmajer (ur. 12 lutego 1865 w Ludźmierzu na Podhalu, zm. 18 stycznia 1940 w Warszawie). Podmiotem lirycznym jest przedstawiciel epoki Młodej Polski, natomiast odbiorcą – młodopolanie. Wiersz ten jest nawiązaniem do filozofii Artura Schopenhauera, który twierdził, ze nic w życiu nie ma sensu i człowiek nigdy nie osiągnie szczęścia. Utwór jest bogaty w środki stylistyczne takie jak: epitety, które wzbogacają tekst np.: dziki, senny, tajemniczy; metafora – Posągi moich marzeń strącam z piedestałów i porównanie A wprzód je depcę z żalu tak dzikim szaleństwem, jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmuru Afrodytę ukazują, że podmiot liryczny utracił wiarę we własne marzenia poddał się losowi. Przez zastosowanie takich środków stylistycznych podmiot liryczny odsłonił przed nami swoje uczucia. Przekazał nam swój światopogląd. Wiersz Tetmajera jest sonetem. Wskazuje na to czternaście wersów, które ułożone są z dwóch czterowierszy i dwóch trójwierszy. Sonet ten jest trzynastozgłoskowcem. Występują w nim rymy nieparzyste (a b b a): świecie/zapałów/piedestałów/śmiecie, rymy końcowe (umieszczone na końcu wersu): Jak rzeźbiarz, co chciał zakląć w marmur Afrodytę, Widząc trud swój daremnym, marmury rozbite oraz rymy żeńskie (akcent na przedostatnią sylabę): szaleństwem/ przekleństwem. Uważam, że sonet Kazimierza Przerwy – Tetmajera jest wspaniałym odzwierciedleniem rzeczywistości oraz zachowania ludzi w epoce Młodej Polski. Poeta chciał przekazać młodopolanom, że jedyną drogą ratunku od codzienności była ucieczka w stan Nirwany (W buddyzmie stan wyzwolenia od cyklu narodzin i śmierci. Osoba, która go osiągnęła jest wolna od cierpienia i jego przyczyn). Obliczanie ściany Obliczanie ściany Obliczenia ścian Reakcja z dachu 2,83 Reakcja z stropu 17,11 Grubość ściany:25 cm Ściany zewnętrzne wykonane z bloczków silikatowych N 25 klasy 15 MPa. Zestawienie obciążeń jest to suma sił z wyższych kondygnacji, jest to reakcja... Wahadło matematyczne. Sprawozdanie z Doświadczenia Wahadło matematyczne. Sprawozdanie z Doświadczenia POMIAR PRZYŚPIESZENIA ZIEMKSIEGO PRZY POMOCY WAHADŁA MATETATYCZNEGO Wahadła Matematycznego WAHADŁO- bryła sztywna wykonująca drgania wokół osi (zwykle poziomej) nieprzechodzącej przez środek ci... Śluby panieńskie- recenzja Śluby panieńskie- recenzja GDZIE WYSTAWIONO SZTUKĘ? Sztuka została wystawiona w Teatrze Muzycznym ROMA TREŚĆ Sztuka rozgrywa się w polskim, typowym szlacheckim dworku z XIX w. Fabuła utworu jest bardzo prosta– starsi państwo – pan Radost i pa... Uniwersytet Jagielloński, Akademia Krakowska Uniwersytet Jagielloński, Akademia Krakowska Jest to najstarszy uniwersytet polski, założony 1364 przez Kazimierza III Wielkiego na wzór akademii włoskich w Bolonii i Padwie. Odnowiony w 1400 przez królową Jadwigę i króla Władysława II Jagiełłę według wzoru Uniwersytetu... Życie społeczne owadów- termity Życie społeczne owadów- termity Termity są owadami społecznymi żyjącymi w koloniach, których członkowie podzieleni są na kasty. Kolonia termitów może liczyć ponad milion owadów. Na świecie znanych jest ok. 2 tysięcy gatunków. Żyją one w społeczeństwa... Biografia - Arystoteles Biografia - Arystoteles Arystoteles urodzony 384r. zmarł w 322r. Jeden z dwóch, obok Platona największych filozofów greckich. Stworzył opozycyjny do platonizmu i równie spójny system filozoficzny, który bardzo silnie działał na filozofię i naukę europejską, a jego chr... Napoleon Bonaparte w oczach Polaków Napoleon Bonaparte w oczach Polaków Temat referatu: Napoleon Bonaparte w oczach Polaków ?Stara Francja opluła się i zhańbiła, przypatrując się z podłą bezczynnością zagładzie takiego królestwa, jak Polska. Polacy byli zawsze przyjaciółmi Francji i ja wziąłe... Studia AdministracjaHistoriaPolitologiaPrawoSocjologiaPolitykaEtykaPsychologia DziennikarstwoFilozofiaPedagogikaEkonomia Rachunkowo¶ćLogistykaReklamaZarz±dzanieFinanseMarketingStatystykaTechniczneInformatyczneAngielskiNiemieckiArchitekturaMedycynaRehabilitacjaTurystykaKosmetologia studia szkoła streszczenie notatka ¶ci±ga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksi±żka